Verzet. Pleidooi voor communisme.

  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_node_status::operator_form() should be compatible with views_handler_filter::operator_form(&$form, &$form_state) in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/modules/node/views_handler_filter_node_status.inc on line 13.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_style_default.inc on line 24.
Non-fictieNon-fictie
boek-afbeelding: 
Auteur: 
Gustaaf Peek
Uitgeverij: 
Querido, 2017
ISBN: 
978 90 214 0818

Na een paar romans doet Gustaaf Peek met dit pamflet een poging om een nieuw soort communisme aan te moedigen. Hij trekt van leer tegen het huidige kapitalisme, dat volgens hem bestaat uit destructieve concurrentie met ongeregelde overnames en intimiderende onteigeningen. Dit lijkt hem een toekomst van oneindige, redeloze hebzucht.

Het kapitalisme voelt zich bedreigd en trekt daarom astronomische budgetten uit voor marketing om ons van het nut ervan te overtuigen. Er worden tevens onthutsende bedragen besteed aan politieke campagnes en lobbyisten om acties en bewegingen - die het kapitalisme zouden bedreigen - te bedwingen.

Kapitaal is een gemeenschappelijke inspanning van ons allen, maar het dividend van ons bestaan gaat tegenwoordig vooral naar de bezittende klasse. We verzetten ons té weinig tegen leiders zonder gevoel voor verantwoordelijkheid, leiders die achteloos de natuurlijke en menselijke bronnen uitbuiten “tot ze versleten zijn”. Voor de neurotische fortuinen van enkele particulieren, ademen we vervuilde lucht in, drinken besmet water. De destructieve gevolgen van de opwarmende aarde tasten ons leven en gezondheid aan.

Overheden intussen redden banken en claimen het balansverschil bij hun burgers. De zogeheten begrotingsdiscipline is dus een middel om ongelijkheid te bevorderen. Dwangmatig streven naar groei zorgt voor genadeloze doorbraken naar nieuwe winstbronnen.

Volgens Peek parasiteert het kapitalisme op de verworvenheden van de Verlichting, het zogeheten gelijkheidsdenken. Communisme daarentegen is een collectief streven naar een egalitaire samenleving, waarbij kennis, macht en inkomen rechtvaardig worden verdeeld. Het verzet zich tegen neurotische accumulatie en overdaad van een minderheid.

Hoe zinvol het pleidooi van Gustaaf Peek ook is, toch kan men moeilijk ontkennen dat hij een soort utopie nastreeft. Hij eindigt zijn boekje (zelfs) met een oproep tot liefde. Een universeler en ingrijpender verbond tussen de mensen ontstaat met de kracht van liefde, meent Peek. Wanneer we elkaars vrijheid bevestigen kan er een einde komen aan het ‘recht’ van de ene mens om de andere uit te buiten.

Wellicht had Peek moeten zoeken naar een andere expressie dan dit zwaar beladen woord ‘communisme’, dat nog te veel doet denken aan het Sovjet-experiment.

 

Guido Kindt