Melk en honing.

  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_node_status::operator_form() should be compatible with views_handler_filter::operator_form(&$form, &$form_state) in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/modules/node/views_handler_filter_node_status.inc on line 13.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_style_default.inc on line 24.
Brieven/ poëzieBrieven/ poëzie
boek-afbeelding: 
Auteur: 
Rupi Kaur
Uitgeverij: 
Orlando Amsterdam, 2018
ISBN: 
978 94 92086 60 0

Rupi Kaur is een ‘instapoet’. ‘Instapoet’ is een recent internetwoord dat aanduidt dat er een nieuw soort dichter verrezen is. Niet door een spectaculaire nieuwe stijl of gedurfde zegging maar door het feit dat ze “instant” bekend geraken en binnen de kortste tijd een massa “followers” vergaren, gewoon omdat ze hun gedichten op de sociale media publiceren, ze om één of andere reden opgemerkt worden en een fenomeen worden.

Rupi Kaur is zo’n dichteres. Ze heeft 1,8 miljoen “followers” op Instagram, een 150.000- tal op Twitter en van ‘Milk and Honey’ zijn er internationaal zo maar eventjes 2,5 miljoen exemplaren verkocht, vertaald in 30 talen…

Poëzie leeft dus nog, maar je wordt tegenwoordig geen bekende dichter meer door noest doorwrochte gedichten te schrijven in de seclusie van je zolderkamertje, deze dan voorzichtig te publiceren in gespecialiseerde tijdschriften, en misschien te gaan optreden in kleine zaaltjes of overal en nederig aarzelend enkele dichtbundeltjes uit te geven.
Je moet eerst ergens wat hebben waardoor je όpvalt op de internetmedia, vooral dan Facebook, Instagram of Twitter. Wat dat “iets” is waardoor je aanslaat, valt moeilijk te bepalen. In het geval van Rupi, waren dat een vijftal foto’s die ze op Twitter zette….

Rupi Kaur kwam met haar ouders als 4-jarige vluchteling uit Punjab, Indië naar Canada. Haar vader was vrachtwagenchauffeur, ze waren dus niet bepaald welstellend en Rupi vulde daarom haar dagen met lezen, tekenen, dromen, fantaseren en schrijven. “Schrijven om te overleven” zegt ze daarover, “met gedichten als side-effect.” Dat was eerder normaal, want ze kwam uit een traditie waarin gedichten gereciteerd en hooggeschat werden. Eigenlijk leidde ze het leven van een gewoon tienertje, zij het dan misschien dat ze als immigrant het Engels nog moest machtig worden en wat meer afgesloten was van de Canadese maatschappij.

Ze was (is) wel bijzonder gevoelig, fantaseert over wat anderen meemaken en zij dus zelf niet ervaart. Ze gaat daarom retoriek en creatief schrijven studeren aan de University of Waterloo in Ontario. Eén van de opdrachten die ze er krijgt, is een kritische discussie uitlokken met niet-verbale middelen. Ze lost dit op door op Instagram vijf foto’s te publiceren waarop een volledig gekleed meisje te zien is dat op bed ligt met de rug naar de kijker toe, waarbij er duidelijk bloedvlekken te zien zijn op haar broek en op het laken. Die bloedvlekken zijn het gevolg van menstruatie. Blijkbaar kàn dat niet, want Instagram verwijdert de foto’s. Rupi neemt dat echter niet en begint een campagne op internet waarin ze dit aanklaagt. Er komt een massa reactie en Instagram geeft toe. De foto’s komen opnieuw online, Kaur slaat aan en “a star is born”...

Tieners – vooral tienermeisjes - beginnen haar massaal te “volgen”, ze lezen de gedichten die ze eerst anoniem en daarna onder haar eigen naam publiceert. Niét omdat ze prachtige gedichten schrijft. Hetgeen ze schrijft zijn eerder gewone vaststellingen of mededelingen, pogingen om naar iets te peilen, zoekende pseudo-wijsheden, observaties, fantaseren over anderen, zich gekwetst voelen, onbegrepen, eenzaam, hartenpijn, rozen, liefde, alles wat met haar persoontje te maken heeft - maar volgens mij zonder de kracht van de poëzie. Eigenlijk allemaal heel gewone dingen voor een opgroeiend meisje, geconcentreerd op haar eigen gevoeligheden in een dreigende wereld.
Die tekstjes - soms maar één zinnetje lang - worden wel in een soort versvorm gegoten en zonder hoofdletters geschreven, meestal ook zonder punctuatie.

Een voorbeeld:

in
zacht zijn
schuilt
kracht.
 
Wat niet wegneemt dat ze zich zeer goed weet te verkopen als donkerhuidig, mooi, jong, meisje dat ondertussen wel “gewaagde” dingen suggereert zoals seksueel geweld, misbruik, een boosaardige vader en het zinnetje “tussen mijn benen” verschillende keren laat opduiken:

...

Het mooiste zijn voor mij eigenlijk haar fijne tekeningetjes die tussen haar gedichten gezaaid zijn, en die ze - eigenaardig genoeg - zelf denigreert als zijnde krabbeltjes.

 

V De Raeymaeker